Beste allemaal,
Eindelijk dan weer een geluidje van mij. Vanuit mijn eigen luie stoel wel te verstaan Met op de achtergrond de geluiden van Magic Kingdom want iedereen die huize Walters binnenstapt wordt gelijk vastgeketend aan de bank en moet verplicht oeverloze uren filmmateriaal verwerken. Gisteravond was mijn nabije familie het slachtoffer en nu heb ik een gewillig slachtoffer gevonden in Louise Al moet ik wel zeggen dat ze steeds meer aan haar boeien begint te rukken. Maar ja, ze zit hier dan ook al een aantal uur. We hebben een goede vlucht terug naar huis gehad met een supersnelle afhandeling op Schiphol. We zijn naar huis geracet met de groene bolide van Jos en ooooh wat was ik blij om weer thuis te zijn!! We hebben de koffers naar binnen gesmeten en zijn gelijk met de honden het bos in gevlogen, eindelijk los van de lijn!!!!!
Daarna hebben we de valkparkiet Nicky weer opgehaald en de koffers uitgepakt. Om 1 uur zijn we even naar bed gegaan tot 4 uur want om 5 uur kwam de familie al. We hebben heerlijk gechineest en genoten van de film. En de champagne opengetrokken op het voorgenomen huwelijk!
Rond 11 uur zijn we naar bed vertrokken en hebben een goddelijk nachtrust gehad. Maar oooh wat was ik vanmorgen gebroken!! En we hadden wel een rustige dag gepland maar uiteindelijk is dat het niet geworden. Splinter zat in de lappenmand en moest om 13:20 bij de dierenarts zijn en om 14:15 bij de oogarts. Daarna wilde ik eigenlijk nog naar mijn oma in het ziekenhuis gaan maar we waren zooo moe dat we toch nog even zijn gaan slapen. En om 17:30 stond Louise in volle onschuld voor de deur. Het arme mens had geen flauw idee wat haar overkwam. Hup, bij de oor, op de bank, riemen er omheen, cola en asbak binnen handbereik en KIJKEN!!! ‘s Avonds nog heel hard aan de administratie van de hondenschool gewerkt want er zijn alweer flink wat nieuwe aanmeldingen binnen gekomen. En iedereen wil snel beginnen Dus alweer druk druk druk, de vakantie is echt op zijn einde. Morgen alweer een hele lange dag school en daarna nog een vergadering en eigenlijk daarna ook nog frisbee maar ik vrees dat ik die naar volgende week moet schuiven. Ik kan geen frisbee gooien denk ik Ik had gezegd dat ik het weblog zou sluiten maar ik heb zoveel commentaar daarop gehad dat ik misschien wel probeer het bij te houden. Er gebeurt voldoende in mijn leventje om een boek mee te vullen dus dat moet wel lukken, maar waarschijnlijk zal het dan niet elke dag meer worden. De tijd zal het leren. Maar ik zeg in ieder geval "tot ziens’
Liefs,
Hylke

Dit wordt dan definitief mijn laatste berichtje vanuit Amerika. Morgen zal er waarschijnlijk geen tijd meer voor zijn. Gisteravond tijdens het uitlaten van de hondjes (23:00) waren Sander en ik het er beide overeens dat het mooi geweest was zo. We zijn er echt aan toe om weer lekker terug naar jullie te komen. We zijn er zelfs zo aan toe, dat Sander geen seconde langer wilde wachten met de reis inzetten. Tijdens de wandeling werd dus besloten dat we direct zouden vertrekken naar Atlanta in plaats van de volgende ochtend. In alle haast werd het huis nog gestofzuigd en om iets over twaalven reden we weg uit de Country Creek lane. Op naar Atlanta. Het was een zeer zware reis omdat we geen van beiden voorgeslapen hadden en toen we om 08:00 eindelijk bij het hotel aankwamen, zijn we dan ook direct het bed ingedoken. We hadden de wekker om 12:00 staan want we wilden onze laatste dag goed benutten. Voor een laatste aanvulling op de souveniertjes zijn we nog éénmaal gaan shoppen. En we hadden het niet mooier af kunnen sluiten. We hebben namelijk nog even echt kunnen genieten van de typische Amerika-gekte. In de Mall was een winkel genaamd American girl. Dit bleek een reusachtige poppenwinkel te zijn. Tientallen verschillende poppenhoofdjes keken je vanuit de vitrine aan. Allen hadden een eigen naam, een eigen gardarobe, een complete boekenreeks over hun avonturen en achtergronden en ga zo maar door. Het stikte in de winkel van klein grut met zo’n zelfde poptype op hun arm. Met kwijl dat langs hun kinnetjes liep, probeerden ze hun moeder stuk voor stuk een complete nieuwe gardarobe aan te praten. Echter niet alleen voor hun pop, maar ook voor zichzelf want elk stukje kleding voor de poppen was ook voor deze kinderen te koop. En het werd alleen maar gekker. Er was zelfs een speciale kapsalon voor de poppen. Volwassen dames die zeer geconcentreerd het haar van een pop staan te wassen, knippen en te modelleren. En voor een prijs waar ik zelf 2x voor naar de kapper kon!!! Moeders die vol trots staan te kijken hoe hun "kleinkind’ een nieuwe coupe krijgt! En om het nog gekker te maken was er zelfs een speciaal restaurant waar de poppen met behulp van een speciale stoel ook aan tafel mee konden eten……….ik heb zeker een kwartier verbijsterd rondgelopen in de winkel. Kan er nog steeds niet over uit dat mensen zover kunnen gaan in deze gekte. Maar ik vond het wel een geweldige ervaring ‘s Avonds zijn we lekker romantisch uit eten gegaan in Ruby Tuesday en daar heb ik de meest verrukkelijke spareribs gegeten van mijn hele leven! Zo mals dat ze gewoon uit elkaar vielen Als afsluiting hebben we een heerlijk toetje genoten en nu zijn we moe en voldaan aanbeland in het hotel waar ik dit laatste berichtje vanuit Amerika typ. Ik wil al mijn trouwe webloggers bedanken voor het trouwe volgen van mijn verhalen. Ik zal in ieder geval in Nederland nog een mooi eindverhaal schrijven en dan zal ik dit weblog sluiten Mogen jullie een heel jaar geduld hebben, want volgend jaar wil ik echt weer. Hopelijk gaan er dan meer Floaters mee!

Vandaag sluiten we dan officieel onze laatste dag in Florida af. Een dag met heel veel regen, maar ook met een beetje zon. Zon die gelijk benut werd door ons om toch nog een laatste laagje bruin er overheen te krijgen. En we waren gemeen Dit is immers onze laatste kans om de battle te winnen voor Sander en mij. Wie komt het bruinste thuis in ons koude kikkerland? Dus streden we of ons leven er vanaf hing. Stoelen werden zeer tactisch neergezet, allerlei geheimzinnige kruidenmengseltjes waar jarenlang in het diepste geheim aan gewerkt was, werden opgesmeerd. Er werden smoesjes verzonnen om de ander weer naar binnen te laten gaan om zo minder zonnestralen mee te lunnen pakken. Hoor ik daar je telefoon? Goh, dit colaatje smaakt werkelijk verrukkelijk (terwijl de ander snakkend naar vocht in de zinderende zon lag), moet je ook nemen! Volgens mij moeten de hondjes uit, JOUW beurt! We hebben zelfs even in de regen gelegen, omdat het "slechts één donker wolkje" was. Hopelijk is het in Atlanta ook nog mooi weer. Dan mag Sander lekker de auto inpakken en pik ik nog gauw wat zonnestraaltjes Na het zonnen zijn we voor de laatste maal naar de mall gegaan. Ik heb nog een paar gympen gekocht en het paar laarzen waar ik al vanaf de 2e dag in Amerika op zat te loeren. Toen hadden ze ze alleen niet in mijn maat. En toen ik ze hier in Florida eindelijk vond, zaten ze echt afgrijselijk. Vandaag in dezelfde winkel probeerde ik een andere laars en die zat even vreselijk. Wat bleek nu? Ze stoppen helemaal in de punt van de laars nog een soort plastic bescherming! Toen ik dat ontdekte, smeet ik deze laars in een hoek en beukte tig "custumors" opzij om bij ‘mijn" laars te komen. Een snelle blik aan de binnenkant vertelde me dat dit inderdaad de reden was van de ‘horrible fit". Toen ik die eruit gepeuterd had zaten ze als gegoten! Joepie En onvoorstelbaar wat een lachertje zijn die schoenprijzen toch hier in Amerika. Voor een kleine 15 euro heb je echt een geweldig paar schoenen! Nu nog kijken of alles in de koffers past Sander zei al dat ik er op moest gaan liggen om ze dicht te krijgen maar ik vrees dat hij er zelf op moet gaan liggen hahaha. Die extra kilootjes hebben we hard nodig nu! Misschien nog even gauw naar de Mac dus Nou, luitjes, het laatste berichtje vanuit Florida. Morgen schrijf ik weer vanuit Atlanta……..

Vanmorgen zat ik ineens recht overeind in bed. Niet omdat het me ineens te binnen schoot dat ik gisteravond helemaal niet geschreven had ( sorry sorry) maar omdat het zo hard onweert hier. Getverdekkie wat een begin van onze laatste dag in Florida Nu hopelijk klaart het nog op.
Gisteren zijn we toch nog een keer naar Seaworld geweest omdat we de show van Shamu de orka nog niet hadden gezien. Die was heel gaaf! Wat zo’n groot beest niet allemaal te leren is, onvoorstelbaar. Het was zeker de moeite waard. We hebben toch nog een paar uurtjes rondgescharreld daar, zodat we nu uiteindelijk toch het hele park gezien hebben. Daarna zijn we naar huis gegaan. Eigenlijk was de planning om nog naar Downtown Disney te gaan om een hapje te eten, maar we wilden eigenlijk allebei toch ook wel graag ons fimmateriaal bekijken dus uiteindelijk hebben we ons met een zak chips op de bank genesteld en de avond doorgebracht met het kijken naar de film en het luisteren naar mijn begeleidende gezets. En daar wordt je natuurlijk doodmoe van. Vandaar dat ik gisteren de puf niet meer had om nog achter de computer te kruipen
Nog één leuk incidentje. Ik kijk al de hele tijd dat ik hier in Amerika ben naar Court tv. Dat is een zender waarop ze allerlei woeste achtervolgingen van de politie laten zien, en beschrijven hoe ze verschrikkelijke moordenaars uiteindelijk achter slot en grendel krijgen. Heel spannend en zeer interessant. Het doet je beseffen hoe slecht de mens kan zijn en hoe verschrikkelijk doortrapt in het verzinnen van ‘crimes". Sander ging gisteravond tijdens de film nog even sigaretten halen. Omdat ik eigenlijk niet verder wilde kijken zonder hem, besloot ik de hondjes nog een kort rondje te geven. Het flitste echter behoorlijk van het ontweer, dus zodra ze hun behoefte gedaan hadden, besloot ik weer terug te keren naar huis. Voor ons huis stond ineens een auto geparkeerd. Een witte pick-up. Er zat niemand meer in, en er was ook niemand te zien. Waarom stond die nou precies voor ons huis? Als hij voor de overburen kwam, had hij zijn auto toch daar op de oprit kunnen zetten? Allerlei beelden van Court TV flitsten voor mijn ogen voorbij. Voor het zelfde geld zat er nu iemand in mijn huis!!! Oké ik had dan wel 2 honden bij me en die zouden met hun luchtjes best wat indruk kunnen maken op zo’n man, maar als hij een pistool had stonden we met onze windjes en anaalklierluchtjes toch mooi machteloos. Ik durfde niet naar binnen en besloot te wachten tot Sander weer terug was. Dat duurde niet lang gelukkig. Sander zei dat de pick-up er al stond toen hij wegging. Ik had hem gewoon over het hoofd gezien toen ik net naar buiten was gestapt. Dat stelde me wel iets gerust maar mooi dat Sander toch als eerste naar binnen moest Een snelle inspectie door het huis, leverde geen schokkende dingen op en dus ploften we beide weer neer op de bank. Plotseling schrokken we op van een klop tegen de ruit. Ik zat gelijk tegen het plafond en ook Sander leek gealarmeerd. Hij besloot om het huis te lopen en te kijken wat het was. Ik bleef veilig binnen en vond het maar niets dat Sander daar zo in zijn eentje liep. Maar hij was snel weer terug en nam me mee naar het raam waar op geklopt was. Hij deed de luxeflex omhoog en toonde me een vies slijmspoor. Kwijl van een vieze man die me had staan begluren? Nee, het was het spoor van een flinke kikker die via ons raam omhoog was geklommen Pfffffff, de rust daalde weer neer in de villa. Maar niet voor lang want plotseling hoorden we allebei duidelijk geluid in de hoek van de garage. Een soort gerommel? Een tweede gat in het plafond was natuurlijk het gevolg en Sander besloot ook moedig daar een kijkje te nemen. Eerst buiten…. maar volgens mij was het geluid van binnen gekomen en daar stond ik ineens alleen. Ik graaide een handvol met de scherpste mesjes die ik kon vinden, bij gebrek aan een groot slagersmes. Ik nam er maar gelijk een paar want dat eerste mes wordt altijd afgepakt door de ‘bad guy" en nu had ik tenminste nog reserve. Daar was Sander alweer. Buiten was niets te bekennen, dan de garage maar. Moedig gooide hij zijn brede torso door de deuropening en klikte het licht aan. Niets te zien. Dan maar op de zolder van de garage kijken, maar ook daar leek niets te zien. Plotseling hoorde ik het geluid van achter me vandaan komen. Ik schoot de keuken door de hal in, maar daar was niets te zien. Toen hoorde ik het weer achter me vandaan komen. Maar Sander was in de garage en had niets dichtbij gehoord. Het moest dus tussen de garage en de hal in zitten. Ons grote vermoeden is nu dat het de koelkast is geweest maar het mysterie is niet helemaal opgelost. Gelukkig bleef het geluid de rest van de avond weg en heb ik zowaar een goede nachtrust gehad Mijn volgende vakantie neem ik ook mijn CSI box mee Toch wel bijster handig als je zo nu en dan het huis eens kan controleren op andere vingerafdrukken dan je eigen
Groetjes Hylke

Hallo allemaal,

Voordat dit weblog alleen nog maar over darmgassen gaat en het idee gewekt word dat Hylke en ik goed getrainde gymnasten zijn, zal ik vertellen wat we vandaag gedaan hebben.

De aanleiding voor ons uitje vandaag was een paar dagen geleden geboren toen we in het Rainforest café gingen eten. Dit café ligt in Downtown Disney, wat eigenlijk een boulevard is met werkelijk van alles wat met Disney en MGM te maken heeft. Om uiteindelijk bij je tafeltje te komen in dit café zal je geduldig ongeveer 2 uur moeten wachten. Dus loopt je gezellig over de boulevard door alle Disney winkeltjes heen.De sfeer van Disney vangt je en neemt je op één of andere manier in een greep. "Zullen we toch maar naar Magic Kingdom gaan?" discuseerde we.Uiteindelijk besloten we de entréé van 154 dollar voor 2 personen toch te doen.Het is iets wat er bij hoort als je naar Florida op vakantie gaat.Maarja het is een boel geld …….toch?? Ons back-up plan bestaat uit het volgende: mochten we de maand niet door komen gaan we bij familie en vrienden lekker eten hahahaha.

Dus vandaag was de dag voor Magic Kingdom.We zouden om 12 uur vertrekken en Hylke was al 4x naar het toilet geweest(gedrag synchronisatie???)van de zenuwen.Ze vond het maar wat spannend.

We zijn in totaal 6 uurtjes in het park geweest en we hebben geprobeerd om van alle thema`s iets mee te pikken. Dat is aardig gelukt tussen de buien door.Het kasteel en Mainstreet hebben een behoorlijke indruk op ons achter gelaten.Wat is dat prachtig gemaakt.Na een rondje draaimolen en verschillende attracties gezien te hebben zijn we een rondje met de stoomtrein gegaan.We kwamen in Toontown aan en daar hebben we vol bewondering door Mickey`s huis heen gelopen.Het was weer een leuke en gezellige dag voor ons deze vakantie.

Thuis gekomen waren we beide leeg en moe. Lekker hangen voor de buis en niets meer doen voor vandaag.

tot de volgende keer

Ik ben me er wel degelijk van bewust dat deze vakantie nogal wat strijdjes kent. Hylke versus Sander, Jos versus America, Myra versus America en nu dus weer Jaeda versus Myra. Maar werkelijk dit strijdje is te smeuig om niet met jullie te delen.
Mijn trouwe webloglezers zijn inmiddels wel bekend met de heerlijke darmgassen die mijn kampioentje Jaeda kan wegschieten. Slechts een aantal dagen geleden nog, joeg ze Sander en mij het hele huis door. Niet echt belonend voor haar zou je denken, maar blijkbaar toch wel. Immers het eerste wat we roepen is : JAEDA!!!! En vervolgens vlogen we op en sprinten we zo hard mogelijk weg. Onderweg al duwend en stompend naar elkaar want met zijn tweeën door de deur rennen lukt niet zo goed en natuurlijk wilde we allebei de eerste zijn. Dit hele spelletje bleek voor Jaeda toch leuker dan we dachten want de afgelopen dagen bleef ze haar darmgassen naar ons afvuren. En een beetje hondenkenner weet dat een hond gedrag alleen herhaald als het hem wat opleverd….in dit geval AANDACHT en een heel leuk spelletje CHASING TROUGH THE HOUSE. Nu wil het noodlot dat onze allerschattigste roodharige viervoeter genaamd Myra alles behalve dom is. Die heeft het één en ander zo eens aangekeken de afgelopen dagen en is tot de conclusie gekomen dat "als Jaeda het kan, zij het zeker beter kan!" Myra gebruikt een veel gemener wapen, daar kwamen we gisteren achter toen we in alle onschuld tv zaten te kijken ( the rising of Hannibal). We hadden eindelijk verse zuurstof want Jaeda lag aan de andere kant van de kamer. Doodstil zaten we met de tv zo zacht dat we moesten liplezen om haar maar niet wakker te maken. Lekker tegen elkaar aangeschurkt met slechts een schemerlampje aan, zodat het extra eng was Plotseling drong er een penetrant luchtje mijn neus binnen. Ik keek waar Jaeda lag, maar ik was nog steeds buiten de gevarenzone. Sander?? Ik schoof voorzichtig richting Myra, heel suptiel want ik wilde Sander niet beledigen. Ik vreesde dat ik dat toch gedaan had want Sander keek op een rare manier naar me en schoof gelijk bij me vandaan. Juist toen ik mijn mond open wilde trekken om mijn excuses aan te bieden ( ik trouw met hem in goede en slechte tijden en een beetje knoflook moet ik dan op de koop toenemen), juist op dat moment…..werd de lucht nog veel heftiger. Langzaam, heel langzaam, draaide ik mijn hoofd richting de bron van de geur.Uit mijn ooghoeken zag ik Sander hetzelfde doen. Wat the hell was dit? Myra keek me slaperig aan, en bewoog haar neus ook. Zij rook het ook! Ze snuffelde heftiger en heftiger en keek quasie verward naar haar achterste. Ze hief haar staart op en OEFFFFFFFFFFFF. ANAALKLIER!!!! MYRA!!!!!!!! Ik vloog overeind en nam Sander van schrik mee. Die is al zo gewend om te gaan rennen als ik dat ook doe hahaha. Dus sprintten we tegelijk richting de deuropening, boksend en beukend, tot……………..Jaeda de deur blokkeerde. Al tetterend van achteren was ze overeind gevlogen, geschrokken van alle comotie. En natuurlijk naderde daar van achteren Myra, die dit spelletje al helemaal doorhad.
Gevangen tussen twee gifwolken konden we nog maar één ding doen…..we vlogen in een scherpe bocht naar links de badkamer in, wetende dat beide dames slippend en glijdend de achtervolging in zouden zetten en elk moment om de bocht konden verschijnen. We keken elkaar aan en wisten tegelijk wat te doen. Zodra Myra en Jaeda de drempel overvlogen, sprongen we met een dubbele flikflak achterwaarts over ze heen weer naar buiten. Deur dicht en tochtkier afgesloten! We gaven elkaar een highfive en hebben een heerlijk avondje op de bank door gebracht. Het geknal en geknetter en gekreun uit de badkamer werd toch overstemd door de sappige geluiden van Hannibal.

Goed, jullie begrijpen dat alle frisse geurtjes in dit huis wat naar mijn hoofd gestegen zijn Ik zal proberen nu weer even serieus te worden. Maar even zonder gekheid, al deze verhalen berusten op een grote dosis waarheid. Dat serieus worden gaat achteraf toch niet lukken Dus vertelt Sander jullie wat we vandaag gedaan hebben……..
Liefs,
Hylke

Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken naar Seaworld. Ons was namelijk de vorige keer verteld dat woensdag de rustigste dag was om te gaan. Nou dat hebben we geweten!! We stonden om 09:30 al in een behoorlijke rij En de dolfijnen cove was weer hartstikke druk. Dus besloten we een rondje te maken door het park. Toen ontdekten we een plekje waar je dolfijnen mocht voeren! Maar daar moesten we nog even op wachten dus zijn we in de buurt van de dolfijnencove blijven hangen en heb ik uiteindelijk toch nog met mijn neus tegen het glas gestaan, genietend van de spelende dolfijnen. Prachtig! Ze dansen werkelijk door het water, en zo nu en dan besluiten ze even neus aan neus met je te komen hangen, als ware wij de attractie voor hun en niet andersom. De tijd vloog voorbij en voordat ik het wist stond ik met een bakje keidure sardientjes in mijn handen. Tien dollar voor 6 lousy sardientjes Maar ze bleken onbetaalbaar in hun waarde. Met deze magische visjes had je ineens controle over die prachtige zilveren schepsels. Pak een sardientje bij de staart, hang hem boven het water, hokuspocus, en als je dan je ogen opendoet…….dan hangen er 4 dolfijnen onder je met hun bekkies allemaal wagenwijd open! Magisch!!!!!!! Had ik maar meer visjes gekocht! Sander zag het me denken en hij en zijn portemonnaie zette het op een rennen, ver bij mijn gretige vingers vandaan. Maar gelukkig wel op de goede afstand om prachtige foto’s en videobeelden vast te leggen van dit sprookje. Veel te vlug was het alweer voorbij. Ik probeerde ze nog even te foppen door net te doen of er een visje naar beneden hing, in werkelijkheid waren dat dan 2 vingers. Maar met hun hippe sonargeluidjes vibreerde dat al heel snel door het hele basin heen. "Dat grietje helemaal links moet je negeren want die staat de boel te flessen. Laat haar maar achter het net vissen". Dus besloot ik uiteindelijk het hengeltje er maar bij neer te gooien.
We bekeken vandaag nog 2 geweldige shows in Seaworld. Eentje met dolfijnen en walvissen en eentje met allerlei huisdieren ( katten, honden, ratjes, eenden, varkens). Het was echt een geweldige dag. Maar omdat we ook nog 2 geweldige beestjes thuis hebben zitten, kunnen we nooit te lang wegblijven. De meiden waren blij dat we weer thuis waren en we namen ze gelijk mee naar buiten. Getver wat een rotweer. Het regende en onweerde behoorlijk.  Na een aantal seconden, bleven Sander en ik verbijsterd staan. Zagen we dat nu goed? Waren de poten van onze  honden nu…………………GROEN??????  What the hell? Verbaasd keken we om ons heen en als je goed keek, zag je dat het gras om ons huis heen net wat groener was dan de rest van de omgeving! Normaal is het altijd het gras bij de buren, maar dit keer niet. We liepen het kleine stukje weer terug en daar vonden we in het gras een vodje natgeregend papier waarop stond: "Caution, Pesticide" OH NEE!!!!!! Er zat vergif op mijn honden. Als de sodemieter zijn we weer naar binnen gegaan om de hele boel schoon te wassen. Ik stond al klaar in mijn bikini. Maar toen bleek dat we geen losse douchekop hadden, dus hup met de boel naar buiten. Naast het huis stond ik in mijn bikini, in de regen en in de onweer mijn honden te wassen. De mensen zullen wel gedacht hebben! Sander stond met zijn gympies ongeveer tot zijn enkels in het water hahaha. Maar gelukkig kregen we de groene troep eraf. Toch zat het me alles behalve lekker en dus besloot ik een dierenarts te bellen om te vragen wat wijsheid was. Gelukkig bevestigde die dat we goed gehandeld hadden. Wel moeten we de honden goed in de gaten houden, want bij de minste tekenen van vergiftiging moeten we direct komen. Maar inmiddels is het al een aantal uur geleden en de meiden lijken nergens last van te hebben. Het lijkt dus allemaal wel mee te vallen. Nog maar even aankijken……….

Wat een weer vandaag Het kwam werkelijk met bakken uit de hemel zetten. Ons plannetje voor vandaag viel dus letterlijk en figuurlijk in het water. We besloten dan maar de zoektocht naar souveniertjes te starten vandaag want dat kon tenminste overdekt. We hebben heel wat giftshops gezien maar zijn bij lange na nog niet voor iedereen geslaagd. Dus verlegde we ons werkterrein en besloten een reusachtige mall te bezoeken die ons was geadviseerd door mijn zwager.
En natuurlijk kon ik het niet laten ook even voor mezelf te gaan shoppen. De BH’s zijn namelijk spotgoedkoop in Amerika en ik kon er wel een paar gebruiken. Deze zoektocht was al gestart op de 2e dag van onze vakantie en toen bleek het al niet makkelijk te zijn. In het land waar alles groot en big is, hebben ze bij de BH’s toch iets verkeerd gedaan. De meeste leuke BH’s stoppen bij maatje C. Wil je ze in mijn maat hebben dan kom je bij die vieze leverkleurige gevallen aan, of een saai zwart of wit kleurtje. In Nederland is dat al irritatie nummer 1 bij mij, ik ben echt zelden shaggereinig maar zet me in een BH winkel neer en ik verander in een duivelin. Woest kan ik er van worden als al die leuke BH’s alleen in de "kleine" maatjes zijn. En vind je toch een leuke in mijn maat dan moet je er goud geld voor neertellen. De reinste discriminatie!!! Moordneigingen krijg ik er van. Zo ook vandaag weer. We zijn nu in deze vakantie al 3 grote malls afgeweest met als resultaat 1 zwarte en 1 witte BH. Maar ik had besloten niet te rusten voordat ik ook een ander kleurtje had. Arme Sander werd lijdzaam mee op sleeptouw genomen, winkel in, winkel uit. Langzaam begonnen er al stoomwolkjes uit mijn neus te komen. Tot overmaat van ramp had ik vandaag mijn "klunsdag". Alles wat ik aanraakte viel om, brak af of scheurde. Je kon me in een winkel met je ogen dicht vinden door alleen maar te luisteren naar de "oops sorry", shit, damn, etc. Dan weer bleef mijn tas hangen achter een stapel jurken, die natuurlijk massaal op de grond vielen, dan weer trok ik in plaats van 1 BH, het hele rek eraf. Het ging maar door. En de reaktie van de verkoopsters als ik vroeg naar een BH in mijn maat sloeg helemaal alles. Er is er niet één geweest die niet twijfelde over mijn maat. "Are you sure?" Mijn hemel, bij één winkel hebben ze me zelfs opgemeten hahaha. Maar uiteindelijk kreeg het omniversum medelijden met mijn kruistocht en wallah….daar was BALI, een supergave BH winkel met allerlei leuke kleurtjes IN MIJN MAAT! Ik heb gelijk 2 setjes gekocht, helemaal blij was ik. Mijn missie is geslaagd. Maar het blijft wonderbralijk…. eh wonderbaarlijk, dat zelfs in Amerika dit probleem ook speelt.
‘s Avonds zijn we heerlijk uit eten geweest in een geweldig restaurant waar je je midden in het tropisch regenwoud waant, omringd door bewegende olifanten en apen, en met heus onweer. Al met al is de dag toch zeer geslaagd.

Okay, ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen want er is zoveel gebeurd vandaag! Allereerst maar de nacht. We gingen gisteren om 22:00 naar bed en het kostte me weinig moeite om in slaap te vallen. Echter, om 23:45 vloog ik overeind, omdat ik droomde dat de honden werden aangevallen door alligators. Wat ik ook probeerde, de slaap kwam niet meer dus stuurde ik uiteindelijk een half uur later een smsje naar mijn zusje of ze wakker was. Tja, toen wel hahaha. Het was daar natuurlijk pas 06:15. Ik had me een uurtje vergist. Gelukkig wilde ze toch op Skype komen en zo hebben we nog heerlijk een poos zitten kletsen. Maar uiteindelijk moest ze ook tot de orde van de dag over en dus besloot ik het nog een kans te geven. Gelukkig heb ik uiteindelijk toen nog 2 uurtjes kunnen slapen want om 03:30 loeide de wekker me wakker. Vlug de honden uitlaten en om stipt 04:00 reden we weg richting Crystal River. De hele weg reden we goed, tot we in het plaatsje zelf aankwamen. Daar raakte we het spoor bijster. Sander besloot dat we maar moesten draaien. Nu doet hij dat de hele vakantie al op een spectaculaire manier omdat dat met deze auto zo heerlijk gaat. Hij gooit zijn stuur dan om terwijl we best nog wat vaart hebben, zodat we een mooie smoothy bocht draaien. De Dukes of Hazard draai noemt hij het de hele vakantie al. En die naam werd vandaag helemaal toepasselijk, want waar Sander dacht gewoon een draai te kunnen maken, was helemaal geen weg meer. Die hield gewoon ineens op. Met als gevolg dat we al stuiterend en schuddend de berm doorvlogen! Gelukkig kwamen we niets tegen onderweg en kwamen we goed uit op de andere weghelft maar ons hard zat in ons keel! Heel beheerst reden we daarna weer terug het dorpje in. We stopten bij een benzinepomp om de weg te vragen en het bleek dat we heel dichtbij zaten. Na het tankstation rechtsaf en daar moest het zitten. Nou, we deden keurig wat ons gezegt werd maar we kwamen in een dolhof van kleine straatjes terecht. Zeer gefocust op de borden aan de linkerkant van de weg, misten we beiden het STOP-bord van de kruizing. Oeps, gelukkig had de auto van rechts die er aan kwam wel opgelet. Dus reden we stapvoets verder want "het moest hier toch ergens zitten".  Tot we een paar seconden later opgeschrikt werden door fel blauwe verlichting die onze auto oplichtte. NEEEEEEEE, politie!!!!!!! De auto van rechts was politie! Sander zette de auto braaf langs de kant van de weg en de agent parkeerde achter ons. Ik kon nog net gauw mijn camera grijpen om zijn zwaailichten in mijn spiegel te filmen. Dat mag natuurlijk niet dus zodra het was vereeuwigd verstopte ik mijn camera. Na wat een eindeloze tijd leek, stapte de agent uit de auto. Dus Sander gooit zijn portier open en wil hem tegemoet stappen, maar dat ging mooi niet door. IN THE CAR!!!!!! werd er gebruld. Oeps, ja dit is Amerika Dus Sander weer braaf met zijn koppie achter het stuur, beide handjes braaf er bovenop, mooi in zicht. En ik zat alleen maar gestresst naar de klok te kijken. Het was inmiddels 06:08 en de boot vertrok om 06:15. Sander moest zijn paspoort en rijbewijs afgeven en weer ging die slome agent terug naar zijn auto. Tiktaktiktak, het was al 06:12. Daar kwam meneer de agent al weer terug en hij vroeg wat we aan het doen waren. Sander mocht nu wel uit de auto stappen en hij probeerde in zijn beste Engels uit te leggen wat we gingen doen. Tiktaktiktak, het was nu 06:14 en ik had er genoeg van. Ik sprong uit de auto en vertelde hem dat we op zoek waren naar Birds Underwater en dat onze boot om 06:15 zou vertrekken. Ik trok mijn allerzieligste puppyface, knipperde eens extra met mijn wimpers, mijn hoofd een tikje schuin en onderlip wat pruilend. GOTCHA, ik zag dat hij bezweek en hoe! Hij bood ons een escort aan naar het pand!!! WOEOEOEOE, we zaten direct achter het stuur en natuurlijk werd ook dit zeer voorzichtig vastgelegd op video. Dankzij deze toch wel lieve agent kwamen we op tijd aan en konden we nog met de boot mee ( die uiteindelijk pas om 06:50 vertrok). De tocht was geweldig!! We kwamen in totaal 4 manatee’s tegen waar we mee gezwommen hebben. De eerste 2 hadden geen interesse in ons maar tolereerde ons wel, maar de laatste 2 waren een moeder met kalf en metname het kalf was super speels. Helaas was het water verschrikkelijk troebel door een paar Japanners die maar niet konden ophouden met over de bodem lopen waardoor je niet verder kon kijken dan een meter. Groot was dan ook de schrik toen ik ineens oog in oog hing met het kalf! Neus aan neus!!!!!!! Hij draaide zich voor mijn neus om op zijn rug zodat ik heerlijk over zijn buikje kon kriebelen, het was helemaal het einde. Hij kwam steeds weer terug naar de mensen om gekke capriolen uit te halen. Helaas was het water te troebel om die interactie op video vast te leggen maar de rest van de tocht ligt wel vast. Ook tijdens de boottocht gebeurde er nog iets spectaculairs.  Onze boot stopte er opeens mee. Wat er ook geprobeerd werd, hij weigerde elke dienst.  Plotseling kwamen er allerlei witte piepschuim brokken omhoog drijven. Onze Captain had een boei over het hoofd gezien en was er overheen gevaren en nu zat het hele geval om de propellor heen gedraaid. En dat was nog niet het ergste. Het was gebeurd terwijl we vlak bij de kade lagen en we dreigde tegen een duur jacht of de kant aan te drijven. Dus Sander en onze Captain sprongen het water in en probeerde met man en macht de propellor te bevrijden. En dat ging niet zonder slag of stoot, want ondertussen moesten ze ook voorkomen dat we de andere boot of kade zouden raken. Maar uiteindelijk lukte het Sander in zijn eentje om de boot richting veilige ruimte te duwen! Mijn hero Het leek wel een scene uit Superman Al met al genoeg avonturen zo voor één dag! We hebben de rest van de dag dan ook erg rustig aan gedaan. Nu gaan we lekker nog een fimpje kijken en daarna kruip ik er lekker in. Tot morgen!

Wat ik al niet over heb voor jullie Ik zit hier aan mijn buro vlijtig mijn weblog bij te werken, terwijl mijn lieftallige hondje Jaeda trouw aan mijn voeten ligt. Lief zou je zo denken, zij het niet dat deze lieftallige viervoeter zo nu en dan de onweerstaanbare behoefte voelt om haar darmgassen  omhoog te schieten. Blijkbaar heeft ze wat last van de overschakeling op het andere voer dat we vanmorgen gekocht hebben. Ze jaagt me op deze manier de hele villa door, want overal waar ik neerplof, ploft zij ook neer met als gevolg dat er weer een klein vuurwerk wordt afgeschoten. En dan vlieg ik natuurlijk weer naar de andere kant van de villa om mijn gevoelige neusje te sparen. Ik heb al geprobeerd om doodstil ergens te blijven zitten, met de gedachte dat als ze maar niet beweegt er ook geen gasjes ontsnappen, maar ook dat blijkt niet te werken. Het enige verschil is dat de windjes dan niet uit haar achterste knallen, zoals wanneer ze beweegt, maar enkel met een zacht gesis haar achterste ontsnappen. Pffffffffffffffffff. Zo zacht dat je twijfelt of het er één was. Dus dan ga je juist goed ruiken, zo van…was het er nu één of niet? JAAAAAAAAA GATVER! En hop, dan ren je weer naar de andere kant Maar ja, het nadeel van trouwe viervoeters is dat ze je overal volgen, en haar vastleggen is ook zo wat. Vandaar dat ik hier dus lijdzaam in de stank mijn weblog weer zit te vullen, zodat mijn trouwe fans morgenochtend niet zwaar teleurgesteld ontdekken dat ik niets geschreven heb
Vandaag zijn we wederom gaan shoppen en ik ben dit keer ook geslaagd. Mijn eerste Levis-broek is een feit En ook Sander heeft een Levis gekocht en ook een Tommy Hillfinger( of zoiets). Lachen hoor, het kost hier echt geen drol. ( over drollen gesproken, de lucht om me heen heeft een gifgroene kleur gekregen van al die windjes. Nog even en er rennen van die gemaskerde mannen ons huis in om de boel te ontruimen, zetten ze zo’n grote tent over het huis en met van die gele linten voor de deur)
Na het shoppen hebben we lekker aan het zwembad gelegen om te bakken alleen was er nauwelijks zon. Toch probeer ik elk zonnestraaltje te grijpen, want mijn bruine kleurtje is in gevaar. Ik ben namelijk aan het vervellen en ik ben als de dood dat ik weer even wit terugkom als dat ik wegging!
‘s Avonds hebben we lekker een filmpje gekeken, en nu gaan we zo naar bed. Heel vroeg want we moeten morgen al om 03:30 opstaan. We gaan namelijk zwemmen met de manatee’s en dat is een kleine 3 uur rijden. En de boot vertrekt al om 06:15 dus dat wordt een vroegertje Daarna rijden we nog even door naar Buschgardens want daar zitten we dan zo dichtbij.  Dus een druk dagje voor ons morgen! Voor de nieuwsgierige mensen onder jullie die willen weten wat manatee’s zijn:
http://www.birdsunderwater.com/
Goed lieve mensen, dat was het weer. Als ik nu niet stop vrees ik voor mijn leven. Ik moet echt aan het zuurstof nu
Een dikke knuf van mij en Jaeda zegt jullie op haar eigen manier gedag…PFFFFFFFFFF